27 czerwca przypada wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Tytuł ten jest związany z cudownym wizerunkiem znajdującym się w Rzymie, od wieków otaczanym kultem przez wiernych. To najbardziej rozpowszechniony w świecie obraz Maryjny.
Nie jest dokładnie znany wiek powstania ikony. Niektóre źródła mówią, iż został namalowany w IX wieku na Krecie, inne zaś datują go na wiek XII i wywodzą z Bizancjum lub z klasztoru Chilandar na świętej Górze Athos. Autorstwo namalowanego na desce obrazu jest przypisywane najbardziej znanemu malarzowi bizantyjskiemu wczesnego średniowiecza, mnichowi św. Łazarzowi Zografosowi. Według starej legendy do Europy przywiózł go bogaty kupiec. W czasie podróży statkiem na morzu rozszalał się sztorm. Wówczas człowiek ten wyjął obraz ze skrzyni i pokazał go przerażonym współtowarzyszom. Ich wspólna modlitwa do Matki Bożej ocaliła statek. Po szczęśliwym przybyciu do Wiecznego Miasta ikona została umieszczona w kościele św. Mateusza, obsługiwanym przez augustianów. Pod koniec XV wieku wizerunek był już uważany za łaskami słynący. W dobie napoleońskiej, po zdobyciu Rzymu przez wojska francuskie, obraz zaginął. Dopiero po ponad pół wieku odnalazł go redemptorysta o. Michał Marchi. Od tego czasu datuje się wielki rozkwit kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
W 1866 roku papież Pius IX powierzył cudowny wizerunek redemptorystom, którzy umieścili go w głównym ołtarzu kościoła św. Alfonsa, nieopodal bazyliki Santa Maria Maggiore. 23 czerwca 1867 roku odbyła się uroczysta koronacja obrazu. W roku 1876 powstało arcybractwo Maryi Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa. W tym samym roku ustanowiono święto Maryi Nieustającej Pomocy na dzień 26 kwietnia, z czasem przeniesione na 27 czerwca.
Sam obraz przedstawia cztery postacie: Maryję z Dzieciątkiem oraz świętych Archaniołów Michała (po lewej stronie obrazu) i Gabriela (po stronie prawej). Maryja, pomimo że jest największą postacią obrazu, nie stanowi jego centralnego punktu. W geometrycznym środku ikony znajdują się połączone ręce Matki i Dzieciątka, przedstawione w taki sposób, że Maryja wskazuje na swojego Syna, Zbawiciela. Mały Jezus na obrazie wydaje się przerażony wizją męki i cierpienia, wyrażoną poprzez krzyż i gwoździe niesione przez Archanioła Gabriela. Po drugiej stronie obrazu Archanioł Michał ukazuje inne narzędzia męki krzyżowej: włócznię, trzcinę z gąbką i naczynie z octem. Charakterystycznym szczegółem wizerunku jest opadający z nóżki Dzieciątka prawy sandał. Według jednej z interpretacji jest to nawiązanie do osoby Jana Chrzciciela i jego słów: „Ja chrzczę wodą. Pośród was stoi Ten, którego wy nie znacie, który po mnie idzie, a któremu ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała”. Najświętsza Maryja Panna Nieustającej Pomocy jest patronką najbardziej smutnych i potrzebujących, którzy odczuwają szczególnie potrzebę miłości i opieki.
Fot. Wikimedia Commons
