W Zaduszki 1925 roku pod kolumnadą Pałacu Saskiego w Warszawie odsłonięto Grób Nieznanego Żołnierza. Złożono w nim szczątki bezimiennego żołnierza, sprowadzone podczas specjalnej ceremonii z Cmentarza Obrońców Lwowa.
W walce o niepodległą Polskę poległo kilkaset tysięcy Polaków na wielu frontach. Drogą losowania wybrano żołnierzy walczących w obronie Lwowa i spoczywających bezimiennie na na Cmentarzu Orląt. Pod koniec października odkopano tam kilka trumien.
Następnie Jadwiga Zarugiewiczowa, matka, której nie udało się odnaleźć mogiły poległego syna, dokonała wyboru jednej z nich. Po otwarciu trumny okazało się, że wybór padł na żołnierza bez szarży, ochotnika. Lekarz dokonujący oględzin orzekł, że pochowany miał przestrzeloną głowę oraz nogę. Były to przesłanki pozwalające uznać, iż poległ na polu chwały, oddając życie za ojczyznę. Ustalono, iż był w wieku około 14 lat.
2 listopada Nieznany Żołnierz przybył na lawecie do katedry św. Jana w Warszawie, skąd po Mszy św. odbył ostatnią drogę. W przemarszu uczestniczyły tłumy mieszkańców, z prezydentem RP Stanisławem Wojciechowskim na czele. Grób zaprojektował rzeźbiarz Stanisław Ostrowski. W arkadach Pałacu Saskiego umieszczono płyty z nazwami miejsc bitew o niepodległość Polski i urny z ziemią.
Obecnie Grób Nieznanego Żołnierza mieści się pod arkadą, ocalonym fragmentem kolumnady Pałacu Saskiego, zniszczonego przez Niemców po Powstaniu Warszawskim. Sam Grób uległ poważnemu uszkodzeniu, ale już w 1946 roku został odbudowany i ponownie odsłonięty. Płonie tu wieczny ogień i trwa wieczna warta.
