4 października 1918 roku gen. Józef Haller objął naczelne dowództwo nad Armią Polską we Francji, znaną później jako Błękitna Armia. Formacja, wyposażona i wyszkolona przez Francuzów, stała się jedną z najnowocześniejszych polskich sił wojskowych u progu odzyskania niepodległości. W jej szeregach znaleźli się Polacy przybywający z wielu krajów świata.
Armia Polska we Francji została utworzona na mocy dekretu prezydenta Francji z 4 czerwca 1917 roku. Jej pierwszym dowódcą był francuski gen. Louis Archinard. Gdy polityczną kontrolę nad formacją przejął Komitet Narodowy Polski, na jej czele postanowiono postawić polskiego generała. Wybór padł na Józefa Hallera, który wcześniej dowodził II Korpusem Polskim i po bitwie pod Kaniowem przedostał się przez Rosję do Francji. 4 października 1918 roku Komitet Narodowy Polski oficjalnie powierzył mu dowództwo nad tworzoną armią.
Nazwę „Błękitna Armia” żołnierze zawdzięczali charakterystycznym niebieskim mundurom francuskim. Do formacji zgłaszali się Polacy mieszkający we Francji, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie czy Brazylii, a po zakończeniu wojny także byli jeńcy z armii państw centralnych. Armia dysponowała nie tylko piechotą i artylerią, ale również lotnictwem oraz bronią pancerną. Jej liczebność sięgnęła około 70 tysięcy żołnierzy, dzięki czemu stała się niezwykle cennym wzmocnieniem powstających sił zbrojnych odrodzonej Polski.
Wiosną 1919 roku oddziały Hallera zaczęły przybywać koleją do Polski wraz z uzbrojeniem i wyposażeniem. Hallerczycy uczestniczyli następnie m.in. w walkach polsko-ukraińskich o Galicję Wschodnią oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. 1 września 1919 roku Błękitna Armia została formalnie włączona w struktury Wojska Polskiego. Sam Haller objął później dowództwo Frontu Pomorskiego i uczestniczył w przejmowaniu przez Polskę Pomorza, zakończonym symbolicznymi zaślubinami Polski z morzem w Pucku w lutym 1920 roku.
