Symbolem adwentu są roraty, czyli uroczyste Msze Święte wotywne, celebrowane ku czci Najświętszej Maryi Panny. Według tradycji odprawia się je o wschodzie słońca lub tuż przed jego nadejściem.
Nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni, często śpiewanej na początku rorat – „Rorate caeli desuper” („Spuśćcie rosę, niebiosa”). Charakterystycznym elementem rorat jest zapalanie świecy, zwanej roratką. Świeca ta w okresie adwentu umieszczana jest w pobliżu ołtarza. Tradycyjnie Mszę Świętą roratnią rozpoczyna się jedynie przy blasku świec oraz lampionów. Dopiero na hymn „Chwała na wysokości Bogu” włącza się wszystkie światła, co symbolizuje przyjście na świat Zbawiciela. Nawiązują do tego również czytania liturgiczne.
W Polsce roraty pojawiły się w XIII wieku, a już w kolejnym stuleciu stały się tradycją rozpowszechnioną na terenie całego państwa. Szczyt ich popularności przypada na wiek XVI, kiedy ich odprawianiem, nie tylko w czasie adwentu, zajmowały się utworzone specjalnie w tym celu bractwa. Roraty przeszły w ciągu stuleci szereg przemian, ale nadal pomagają nam przygotować się na świętowanie Narodzin Chrystusa. W Polsce dopiero niespełna 60 lat temu ujednolicona została ich formuła. Ważną zmianę przyniósł II Sobór Watykański, zakazując odprawiania rorat w niedziele, w Wigilię Bożego Narodzenia oraz w święto Niepokalanego Poczęcia Maryi.
Nabożeństwa roratnie niosą ze sobą wyjątkową symbolikę i niepowtarzalną atmosferę. Trudno jej szukać podczas w godzinach popołudniowych i wieczornych, co praktykowane jest obecnie w wielu parafiach. Argumentuje się to chęcią ułatwienia udziału w nich dzieciom, rozpoczynającym rano zajęcia szkolne.
Fot. pixabay
